Winnica

Grodzisko położone jest nad brzegiem Czarnej, 200 m od jej ujścia do Wisły, na niewielkiej kępie nadzalewowej w meandrze tej pierwszej. Jednoczłonowe grodzisko posiada kształt zbliżony do owalu o powierzchni około 0,9 ha (125 x 90 m). Pojedyncza linia obwałowań została silnie zniwelowana w trakcie budowy wału przeciwpowodziowego w latach 20-tych XX w., obecnie szerokość wału wynosi około 10 m.

Stawy

Grodzisko położone na piaszczystym wzgórzu (221 m n.p.m.), ulokowanym na terasie dennej Nidy, pomiędzy jej dwoma ramionami (tzw. pagór meandrowy). Wypłaszczenie szczytowe wzgórza wyniesione jest 10-12 m ponad poziom dna doliny, zbocza wzgórza są strome od strony N i W, od S i E łagodniejsze. Wały podgrodzia są prawie całkowicie rozorane, wały głównego członu grodziska zachowane są w niektórych miejscach do wysokości 1–1,5 m. Układ obwałowań dostosowany został do morfologii wypłaszczenia szczytowego wzgórza, rozciągającego się wzdłuż linii E-W. Główny człon grodziska zajmuje kraniec W wzgórza, nachylonego w tym miejscu w kierunku SW. Otoczony jest on podwójną linią obwałowań, jego kształt zbliżony jest do owalu (120 x 110 m), powierzchnia wraz z wałami wynosi około 1 ha (majdanu wewnątrz obwodu wałów – 0,3 ha). Od strony E do głównego członu grodu przylegało czworokątne, wydłużone podgrodzie, otoczone podwójną linią wałów. Wymiary podgrodzia wraz z wałami wynoszą 380 x 120-200 m (powierzchnia około 6 ha), powierzchnia majdanu w obrębie wałów wynosi blisko 2 ha. Odcinki wałów podgrodzia od strony S i E biegły prawie po liniach prostych, nieznacznie tylko wygiętych na zewnątrz, odcinek N był mocniej wygięty, zgodnie z ukształtowaniem stoku wzgórza. Od strony W, N i S odcinki wału zewnętrznego podgrodzia dochodziły do linii kolistej, „suchej” fosy, otaczającej główny człon grodziska. Odcinek W wału wewnętrznego podgrodzia biegł po linii wklęsłej w kierunku E, zgodnie z przebiegiem wspomnianej „suchej” fosy, otaczającej główny człon grodziska. Odległość między wałem wewnętrznym i zewnętrznym podgrodzia wynosiła 25-60 m. Analiza zdjęć lotniczych obiektu wykazała istnienie zamytych obecnie całkowicie „suchych” fos przed wałami wewnętrznymi i zewnętrznymi głównego członu grodziska i podgrodzia. Powierzchnia całości założenia przekraczała 8 ha. Od strony SW grodziska widoczne były dwa kolejne odcinki zamytych fos, długości 250 i 120 m. Jeśli przyszłe badania wykażą ich obecność również w innych częściach wzgórza, na którym położone jest grodzisko, to jego powierzchnia mogłaby dochodzić do 12 ha.

Sandomierz

Grodzisko, składające się z trzech autonomicznych członów, położone jest na lessowych cyplach, umiejscowionych na krawędzi płaskowyżu, górującej około 20 m nad doliną Wisły (lewy brzeg). Główny człon grodu znajdował się na wypłaszczeniu szczytowym Wzgórza Zamkowego (163,6 m n.p.m.) o wymiarach 60 x 50 m (około 0,2 ha powierzchni). Skarpy wzgórza są strome (poza stroną N wzgórza, przekształconą wtórnie w okresie nowożytnym), ich nachylenie dochodzi do 50º. Plateau wzgórza jest prawie płaskie, wały wczesnośredniowiecznego grodu nie są obecnie widoczne na powierzchni gruntu (relikty podwójnej linii wałów odkryto w trakcie badań skarpy W wzgórza). Wewnętrzny wał grodu biegł pierwotnie po linii górnej krawędzi skarpy, na której umieszczone zostały później zabudowania i mury obwodowe zamku królewskiego. Do podstawy S wzgórza przylega starorzecze Wisły. Pierwsze podgrodzie znajdowało się na Wzgórzu Katedralnym, oddzielonym od Wzgórza Zamkowego obniżeniem o szerokości ponad 20 m. Wypłaszczenie szczytowe wzgórza (175,2 m n.p.m.) opada łagodnie w kierunku SW. Pierwotne wymiary owalnego podgrodzia wynosiły zapewne 75 x 60 m (0,35 ha powierzchni). Nachylenie skarp wzgórza wynosi 40º-75º, od strony wzgórza Collegium Gostomianum (NNE) widoczne jest jedynie niewielkie, łagodne obniżenie terenu. Dokładny przebieg wczesnośredniowiecznego wału nie jest znany, jego fragment uchwycono jedynie od strony N wzgórza (czyli od strony późniejszego miasta lokacyjnego), przed nim pierwotnie musiała znajdować się fosa, ponieważ stopa wału w tym miejscu zalegała około 12 m poniżej obecnego poziomu gruntu. Prawdopodobnie w miejscu istniejącej do dzisiaj gotyckiej kolegiaty wzniesiono tu w końcu XII w. kościół pod wezw. NP. Marii (jego reliktów nie udało się dotychczas odkryć). Drugie podgrodzie znajdowało się na wzgórzu Collegium Gostomianum, oddzielonym niewielkim obniżeniem o szerokości 15-20 m od Wzgórza Katedralnego. Wzgórze to zostało poważnie przekształcone w okresie nowożytnym, w związku z czym trudno dokładnie określić jego pierwotny kształt. Obecnie wypłaszczenie szczytowe wzgórza ma kształt rombu o powierzchni 0,15 ha (179,0-174,5 m n.p.m.). Nachylenie skarp wzgórza wynosi około 35º, plateau wyniesione jest około 30 m ponad dno doliny Wisły. Od strony NW (późniejszego miasta lokacyjnego) we wczesnym średniowieczu znajdował się najprawdopodobniej głęboki na ponad 8 m jar. Wał tego członu grodziska nie jest widoczny w terenie, natrafiono jedynie w partii NE wzgórza na rów interpretowany jako pozostałość palisady, zaś w partii E wzgórza na niewielki płat warstwy kulturowej, interpretowanej jako pozostałość wału drewniano-ziemnego. Na terenie tego podgrodzia znajdować się miał pierwotnie kościół romański (z XI w. ?) pod wezw. Św. Piotra, jednak w trakcie wykopalisk natrafiono jedynie na pozostałości kościoła gotyckiego. Ostatnio M. Florek (2005) zgłosił ponownie przypuszczenie, iż najstarszym grodem (powstałym jeszcze przed końcem X w.) był obiekt na wzgórzu Collegium Gostomianum. Jego zdaniem gród na Wzgórzu Zamkowym i Wzgórzu Katedralnym to obiekt późny, powstały dopiero w XII w. M. Florek uważa, iż pierwotnie Wzgórze Zamkowe i Wzgórze Katedralne stanowiły całość i były otoczone pojedynczą linią wału. Rozdzielający obecnie te dwa cyple jar powstać miał dopiero w okresie budowy średniowiecznego zamku. Z tezą o najstarszym grodzie w Sandomierzu na wzgórzu Collegium Gostomianum polemizuje A. Buko (2006B), z którego argumentacją odnośnie do tego zagadnienia należy się zgodzić. 

Biecz

Grodzisko położone jest na niewielkim wzgórzu o stromych stokach, położonym na lewym brzegu Ropy. Wysokość względna wzgórza zamkowego wynosiła ponad 35 m. Powierzchnia owalnego wypłaszczenia szczytowego, a więc zapewne całego grodu, wynosiła około  50 x 20 m. Od strony E, kilka m poniżej plateau, znajdowało się kolejne wypłaszczenie na stoku wzgórza o szerokości do 10 m. Nie jest jasne, czy było ono integralną częścią wczesnośredniowiecznego założenia obronnego, czy też należy je wiązać z okresem funkcjonowania średniowiecznego zamku.